Farmer

I am neither a poet nor a philosopher, but a farmer in the eternal farm of the universe. I plant the seeds of love in the heart and reap those fruits delicious. People have come here to collect those and have disappeared towards the horizon with their baskets full, paying me promises as the reward of my hardship. But my eternal reward is by Him – my landlord, the Lord of the universe and I am awaiting his footsteps even when I am deep asleep.

Preeth Nambiar

ബാർക്കൂർ

“ബാർക്കൂർ…ബാർക്കൂർ…”

കണ്ടക്ടറുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ പാതി മയക്കത്തിലായിരുന്ന മുത്തശ്ശി ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റ് കാലുകളോട് ചേർത്തു വച്ചിരുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക്കിന്റെ സാമാന്യം വലിപ്പമുള്ള ബാഗ് പരതിത്തുടങ്ങി. കുനിഞ്ഞു നിന്ന് ആ ബാഗെടുത്ത് കൊടുത്ത് ആ കൈയിൽ മുറുകെപിടിച്ചപ്പോഴേക്കും ബസ്, ഷെൽട്ടറിനോട് ചേർന്ന് നിർത്തിയിരുന്നു. അവിടെ നിന്നാൽ കാണാം ഇത്തിരി ദൂരെ പ്രൗഢ ഗംഭീരമായ ഒരു വീട്, ഒരുപക്ഷെ ബാല്യമാകെ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഒരിടം!

ഗേറ്റ് കടന്ന് അകത്തെത്തി കോളിംഗ് ബെൽ അമർത്തിയപ്പോഴേക്കും ഒരുകൂട്ടം നാടൻ നായ്ക്കൾ കുരച്ചുകൊണ്ട് ചുറ്റും കൂടി. മുത്തശ്ശിയെ പരിചയമുണ്ടായിട്ടോ, ഒരു എട്ടുവയസ്സുകാരന്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ കണ്ടിട്ടോ എന്നറിയില്ല, അവ കൂടുതൽ ഉപദ്രവിക്കാൻ നിന്നില്ല. അപ്പോഴേക്കും അകത്തു നിന്ന് വിടർന്ന കണ്ണുകളോടെ ഓരോരുത്തരായി വന്ന് മുത്തശ്ശിയെ തൊട്ടും തലോടിയും അകത്തേക്ക് ആനയിച്ചു. എന്നത്തേയും പോലെ, ആ സാരിത്തുമ്പിൽ തൂങ്ങി ഞാനും അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.

ആ നായ്ക്കൾ വടക്കേ അച്ഛന്റെ (മുത്തശ്ശനെ അങ്ങനെയാണ് വിളിക്കാറ്, എല്ലാവരും) കാലം മുതൽക്കേ ഉള്ളവരുടെ പുതു തലമുറയായിരുന്നത്ര. ഈ നായ്ക്കളെയും പക്ഷികളെയും ഒക്കെ ഊട്ടിയതിന് ശേഷം മാത്രമാണ് അദ്ദേഹം സ്വയം ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയെന്ന് പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്, . ജീവിതത്തിൽ പട്ടിണി അനുഭവിച്ച ഒരാൾക്കും മറ്റൊരു ജീവൻ വിശന്നിരിക്കുന്നത് കാണാൻ സാധിക്കില്ല എന്നാണ് അറിവ്. യൗവനകാലത്തെപ്പോഴോ പയ്യന്നൂരിലെ വീടുവിട്ടിറങ്ങിയ അദ്ദേഹവും ഒത്തിരി വിശപ്പ് സഹിച്ചിരിക്കണം. സംസ്കൃതവും വൈദ്യവും ജ്യോതിഷവും മാത്രം കൈമുതലായി നടന്നുവന്ന അദ്ദേഹം അന്ന് മുതൽ കെട്ടിപ്പടുത്തിയ സാമ്രാജ്യം ഒടുവിൽ ബാർക്കൂർ എന്ന പുരാതന ഗ്രാമവും കടന്ന് വ്യാപിച്ചു. ഇന്ന് ഒരുപക്ഷെ ഉത്തര കർണാടകയിൽ എവിടെ ചെന്നാലും ബന്ധുജനങ്ങളുണ്ട്, ഒരുപക്ഷെ അദ്ദേഹത്തിനോളം സ്നേഹ വാത്സല്യങ്ങളുമായി മാറോട് ചേർക്കുന്ന കുറേപ്പേരും.

കഥകളേറെപ്പറയുവാനുണ്ട്. കുപ്പാടക്കത്ത് തെക്കേ നമ്പ്യത്ത് രാമൻ നമ്പ്യാർ എന്ന വ്യക്തി ബാർക്കൂർ പണ്ഡിറ്റെന്ന നാമധേയത്തിൽ വൈദ്യരത്നമായ കഥയ്ക്ക് ഒരുപക്ഷെ ഒരു ബൃഹത്തായ നോവലിന്റെ വലിപ്പമുണ്ടാകാം. അതുകൊണ്ട് തന്നെ വിശദമായി മറ്റൊരിക്കിലാകാം. കണ്ടതും കേട്ടതുമായ ഒരുപാട് കഥാപാത്രങ്ങളുണ്ട്, ജീവിതം എങ്ങനെയാകണം എന്നും എങ്ങനെയാകരുതെന്നും ഒരുപക്ഷെ ആ വ്യക്തിത്വം കൊണ്ടുതന്നെ പറഞ്ഞുതരാവുന്ന ഏതാനും വ്യക്തികൾ. ആയുസ്സ് അനുവദിക്കുമെങ്കിൽ എഴുതണം, മാതൃഭാഷയിലുള്ള എഴുത്തിൽ അത്രയേറെ പ്രാവീണ്യം ഇല്ലെങ്കിലും അതിൽ തന്നെ. ഇംഗ്ലീഷ് പോലെ വ്യത്യസ്തമായ സംസ്കാരത്തിൽ പ്രചരിച്ച ഒരു ഭാഷയിൽ ഒരുപക്ഷെ ഈ നാടിന്റെ ചിന്തകൾ അത്രയും തന്മയത്വത്തോടെ തന്നെ അവതരിപ്പിക്കാൻ സാധിക്കുമോ എന്ന സംശയവുമുണ്ട്.

ഉത്തര കർണാടകയിലെ ആ ചെറുഗ്രാമത്തിലെത്തിയ മുത്തശ്ശൻ കാൽനടയായി വന്യമൃഗങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ആഗുംബെ മഴക്കാടുകളിൽ ചെന്ന് ഔഷധച്ചേരുവകൾ ശേഖരിച്ച് അമൂല്യമായ മരുന്ന് കൂട്ടുകൾ തയ്യാറാക്കിയിരുന്നു. വിദൂര ദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് പോലും ജനങ്ങൾ പതിയെ ബാർക്കൂർ എന്ന ഗ്രാമത്തെത്തേടി വരാൻ ആരംഭിച്ചു. സാങ്കേതികമായ പരീക്ഷണ സംവിധാനങ്ങളില്ലാതിരുന്ന കാലത്ത് നാഡി പിടിച്ചായിരുന്നു രോഗനിർണയം. കാൽനടയായും മറ്റും ദൂരെദിക്കുകളിൽ നിന്നും എത്തിയിരുന്ന രോഗികൾ പുലർകാലത്ത് അച്ഛൻ ഉണർന്നെഴുന്നേറ്റ് പൂജാദികൾക്ക് ശേഷം ആ വലിയ ഹാളിലേക്ക് വരുന്നതും കാത്തിരുന്നത്രെ. ഒടുവിൽ ദൂരെ നിന്ന് ആ രോഗി തന്റെയടുത്ത് നടന്നെത്തുമ്പോഴേക്കും രോഗനിർണയമൊക്കെ നടത്തിക്കാണും. ഒരു പരിധി വരെ നാഡീ പരിശോധന വരെ ഒരുതരം ഉറപ്പിക്കൽ മാത്രമായിരുന്നെന്നു വേണം പറയാൻ.

നമുക്ക് മുൻപേ നടന്നവരുടെ അത്തരത്തിലുള്ള സവിശേഷതകൾ ഇന്നും അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. അറിവുകൾ കൊണ്ട് നമ്മളെ ബന്ധനസ്ഥരാക്കുന്നതിൽക്കവിഞ്ഞു അതിരുകളില്ലാത്ത ഒരു ലോകത്തേക്ക് നമ്മെ സ്വതന്ത്ര്യരാക്കുന്നതായിരുന്നിരിക്കണം അന്നത്തെ വിദ്യാഭ്യാസം. പക്ഷെ ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മമായത് പോലും ഗോചരമാക്കുന്ന ഒരപൂർവ സിദ്ധിയായിരുന്നു ആ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ പരിണാമം. മുത്തശ്ശന്റെ ജീവിതം അതിനൊരുദാഹരണമായിരുന്നു. ശാക്തേയ സമ്പ്രദായത്തിലെ പൂജാദികളും ധ്യാനവുമൊക്കെ ആ സിദ്ധിയുടെ തീവ്രത വർദ്ധിപ്പിച്ചിരുന്നതായും അറിയാം. ചെറുപ്രായത്തിൽ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട് എന്ന അറിവില്ലാതെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മകളൊന്നും എന്നിലില്ല. പക്ഷെ ആ വ്യക്തിപ്രഭാവം പ്രായം ചെല്ലും തോറും കൂടുതൽ അനുഭവവേദ്യമാകുന്നു.

ഏതാനും വർഷങ്ങൾ കൊണ്ട് കർണാടകയിലെത്തന്നെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തരായ ചുരുക്കം വൈദ്യന്മാരിൽ ഒരാളായി തീർന്ന അദ്ദേഹത്തിനെത്തേടി വൈദ്യരത്നം ബഹുമതിയുൾപ്പെടെ ഒട്ടേറെ പുരസ്കാരങ്ങളുമെത്തി. സംസ്കൃതപഠനം തന്റെ മക്കൾക്കും കൊച്ചു മക്കൾക്കും ഒക്കെ നിർബന്ധ പാഠ്യ വിഷയമാക്കിയിരുന്ന അദ്ദേഹം പലരെയും വൈദ്യവൃത്തി തന്നെ തൊഴിലായി തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു, മറ്റുചിലർ അദ്ദേഹം തയ്യാറാക്കിയ ഔഷധക്കൂട്ടുകൾ വ്യാവസായികാടിസ്ഥാനത്തിൽ തന്നെ നിർമിച്ചു തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. ഒരുപക്ഷെ കുന്താപുരത്ത് നിന്ന് ഒരൽപം വടക്കു മാറി സ്ഥിതി ചെയ്തിരുന്ന ബാർക്കൂർ എന്ന ഗ്രാമത്തിന്റെ വികസനത്തിലും അദ്ദേഹത്തിൻറെ സാന്നിധ്യം എടുത്തു പറയുന്നുണ്ട്.

ഉത്തര കർണാടകയിൽ സ്വന്തമായി ഒരു സാമ്രാജ്യം തന്നെ പടുത്തുയർത്തുമ്പോഴും പയ്യന്നൂരിലെ തറവാട് വീട് അദ്ദേഹം മറന്നില്ല. വാഹന സൗകര്യങ്ങൾ ദുർലഭമായിരുന്നിട്ടും പലപ്പോഴും അവിടെയെത്തിയിരുന്ന മുത്തശ്ശൻ ആ വീട് മുത്തശ്ശിക്കായി നൽകിയപ്പോൾ ആ വീടിന് മറ്റൊരു പേര് കൂടി വന്നുചേർന്നിരുന്നു – മഞ്ചംപറമ്പ്. കർണാടകയിൽ നിന്ന് പയ്യന്നൂർ നഗരത്തിൽ വന്നിറങ്ങുന്ന അദ്ദേഹത്തെ മഞ്ചലിൽ ആനയിച്ചു കൊണ്ടുവരുന്ന ദൃശ്യമൊക്കെ പഴമക്കാർ പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും ചേർത്ത് വർണിക്കുന്നത് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിന് യാത്രചെയ്യാനായി മഞ്ചൽ സൂക്ഷിച്ച ഇടമായതിനാലാണ് അതിന് അങ്ങനെയൊരു പേര് വന്നതെന്ന് അറിയാമെങ്കിലും അമ്പതോളം പേർക്ക് സുഖമായി താമസിക്കാൻ സാധിച്ചിരുന്ന ആ വീട്ടിൽ ഒടുവിൽ ഞാനും അമ്മയും മുത്തശ്ശിയും മാത്രം ദാരിദ്ര്യവുമായി മല്ലിടുന്ന ഓർമകളാണ് ഇന്നും എന്റെ ബാല്യകാലഓർമകളിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.

ധനം – എന്നും കുഴപ്പിക്കുന്ന പദമാണത്. ഒരിടത്തും സ്ഥായിയായി നിൽക്കില്ല എന്ന കാരണം കൊണ്ടു തന്നെ ലക്ഷ്മി ദേവിക്ക് ‘ചര’ എന്നൊരു പര്യായമുണ്ടത്രെ. ചുരുക്കം വർഷത്തെ ജീവിതം കൊണ്ട് തന്നെ അത് വളരെയധികം മനസിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്. കണ്മുന്നിൽ ദരിദ്രരെന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നവർ സമ്പന്നരാകുന്നു. നിമി നേരം കൊണ്ട് വന്മരങ്ങൾ നിലം പതിക്കുന്നു. ദാരിദ്യത്തിലും സമ്പന്നതയിലും ഒരുപോലെ ദുഃഖമുണ്ട്. ഒരുപക്ഷെ ബുദ്ധൻ പറഞ്ഞ മാധ്യമ മാർഗ്ഗം തന്നെയാണ് ശ്രേഷ്ഠമെന്ന് തോന്നുന്നു. ഗരുഡ പുരാണത്തിൽ നാരദർ പറയുന്നത് പോലെ അനായാസമായി മരിക്കാനും ദീനത കൂടാതെ ജീവിക്കുന്നതിലും കൂടുതൽ വലിയ അനുഗ്രഹമെന്താണ്? കാലിൽ സ്വർണക്കൊലുസിട്ട് പയ്യന്നൂരിലെ വീട്ടിലെത്തിയ മുത്തശ്ശി ഒടുവിൽ താലിച്ചരട് പോലും ഉപേക്ഷിക്കേണ്ട ദയനീയാവസ്ഥയിലേക്കായിരുന്നു കാര്യങ്ങൾ നീങ്ങിയത്. അതിനൊക്കെ പിന്നിൽ ഒരുപാട് കാരണങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു താനും.

പ്രഭാത ഭക്ഷണം ഞങ്ങൾക്ക് പലപ്പോഴും അന്യമായിരുന്നു. ഉച്ചനേരങ്ങളിൽ അടുക്കള വാതിലിൽക്കൽ നിന്ന് പറമ്പിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചിരുന്ന മുത്തശ്ശി പെട്ടെന്നെന്തോ കണ്ടു പിടിച്ചെന്ന പോലെ പോയി തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കാണും – അത് ചിലപ്പോൾ എന്തെങ്കിലും ഇലകളായിരിക്കാം ഫലങ്ങളായിരിക്കാം. വടക്കിനിയിൽ സുലഭമായ പുളിയും പിഴിഞ്ഞ് ഒരിത്തിരി മുളകും അരച്ചു ചേർത്താൽ അതൊരു സ്വാദിഷ്ടമായ ഒരു വിഭവമായി. സ്‌കൂളിൽ പോയിത്തുടങ്ങിയതോടെ പഠനത്തേക്കാളേറെ ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് കിട്ടുന്ന കഞ്ഞിയും ചെറുപയറും മാത്രമാകും ചിന്ത. ഒടുവിൽ തിളയ്ക്കുന്ന ചൂടുള്ള കഞ്ഞി എങ്ങനെയൊക്കെയോ കോരിക്കുടിച്ചു ചെറുപയർ കറി തീരുന്നതിനു ഒരിത്തിരി കൂടി വാങ്ങാൻ നിരയായി നിൽക്കുമ്പോൾ പലപ്പോഴും അവശേഷിക്കുന്ന അഭിമാനത്തെ അപ്പാടെ തകർക്കുന്ന വാക്കുകൾ കേൾക്കാം. ഒന്നും കേട്ടില്ലാന്ന് വരുത്തി പാത്രത്തിൽ കറിയുമായി മെല്ലെ സ്‌കൂളിന് പിറകിലെത്തിയാൽ പിന്നെ ഊടു വഴിയിലൂടെ ഒരോട്ടമാണ്, ആരും കാണാതെ ആ കറി മുത്തശ്ശിക്ക് എത്തിക്കാൻ. ഒട്ടിയ ആ വയർ നിറഞ്ഞു കാണാൻ അത്രയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു ആഗ്രഹം.

വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കുഴമ്പിന്റെ മണമുള്ള ആ മടിത്തട്ടിൽ ദ്രവിക്കാറായ കഴുപ്പലകൾ നോക്കിക്കിടക്കുമ്പോൾ പറഞ്ഞു തന്ന അനേകായിരം കഥകളിൽ പലപ്പോഴും പ്രമാണിയായ, സാത്വികനായ ആ മുത്തശ്ശനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ പലപ്പോഴും കടന്നു വന്നു. പക്ഷെ സ്വന്തം വീട്ടിലെ ഇല്ലായ്മകൾ അത്ര എളുപ്പത്തിൽ മറ്റുള്ളവർക്ക് മനസിലാക്കാൻ മുത്തശ്ശി അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല. അത് ബാർക്കൂറിലെ ആ തറവാട് വീട്ടിലെത്തുമ്പോഴും അങ്ങനെത്തന്നെയായിരുന്നു. പരിസരത്തുള്ള വീടുകളിൽ നിന്ന് മുത്തശ്ശിയുടെ അനുജന്മാർ വരുന്നത് കാണാം. പരസ്പരം തഴുകിയും തലോടിയും കരഞ്ഞും മുതിർന്ന് ജരാനരകൾ ബാധിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നെങ്കിലും ജ്യേഷ്ഠത്തിയുടെ മടിയിൽ കിടന്നും ആ ലാളന ഏറ്റു വാങ്ങിയും അവർ മടങ്ങി. മുത്തശ്ശിയോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ വലിയൊരു പങ്ക് എനിക്കും ലഭിച്ചിരുന്നു – കാരണം മുത്തശ്ശിയുടെ വാലിൽ തൂങ്ങി എന്നും ഞാനുമുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷെ വിഭവ സമൃദ്ധമായ അവിടുത്തെ ഭക്ഷണവും പതുപതുത്ത മെത്തയും വാത്സല്യത്തോടെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു നിർത്തുന്ന വല്യമ്മമാരും വലിയച്ഛൻമാരും ഇളയച്ഛന്മാരും എല്ലാറ്റിലുമുപരി മുത്തശ്ശന്റെ ആ വിശിഷ്ടമായ ഓർമകളും ബാർക്കൂർ എന്ന ഗ്രാമത്തെ ഇന്നും ഹൃദയത്തോട് ചേർത്തു നിർത്തുന്നു. ഒപ്പം ആയുർവേദവും ഒരിക്കലും നഷ്ടപ്പെടുത്താനാകാത്ത പാരമ്പര്യമായി എന്റെ കോശങ്ങളിലും അലിഞ്ഞു ചേരുകയായിരുന്നു. ഇന്നും ഉള്ളിലുള്ള മോഹം ഇതാണ് – സഹ്യാദ്രി പർവതനിരകളുടെ താഴ്‌വാരത്തിൽ എവിടെയെങ്കിലും ഒരിത്തിരി മണ്ണ്, ആ തണുത്ത കാറ്റേറ്റ് കിടക്കാൻ ഒരു ചെറിയ വീട്.


“കുട്ടൻ വലുതായിപ്പോയല്ലോ” മുത്തശ്ശിയുടെ സാരിത്തുമ്പ് മുഖത്ത് പൊത്തി നിന്നിരുന്ന എന്റെ കൈ പിടിച്ചു വലിച്ച് അശോകൻ ഇളയച്ഛൻ മെല്ലെ ചെമ്പിച്ച മുടിയിഴകൾ തഴുകി. വാ മോനെ എന്ന വാക്കുകളോടെ വലിയമ്മ എന്നെ അടുക്കളയിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. തീൻ മേശയിൽ നിരത്തിയിരുന്ന വിഭവങ്ങളിൽ ഏതെടുക്കണം എന്ന സംശയത്തോടെ നിന്നപ്പോൾ ഒക്കെ കഴിക്കണം എന്ന് കർക്കശമായി പറഞ്ഞു കൊണ്ട് വലിയച്ഛൻ. കഴിച്ചോട്ടെ എന്ന ചോദ്യത്തോടെ മൗനമായി മുത്തശ്ശിയെ നോക്കിയപ്പോൾ ആ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് അനുവാദം. വയറു നിറയെ ഭക്ഷണം കഴിച്ച് കൈ കഴുകാനായി മുറ്റത്തേക്ക് നടന്നപ്പോൾ കണ്ണു നിറഞ്ഞിരുന്നു, ഒരുപക്ഷെ കഴിച്ച ഭക്ഷണത്തിലെ എരിവാകാം, അതുമല്ലെങ്കിൽ സഹിച്ച വിശപ്പിനെ ഓർമകളാവാം.

ഏതാനും ദിവസത്തെ താമസത്തിന് ശേഷം മുത്തശ്ശിക്കായി സാധനങ്ങളൊക്കെ കാർഡ് ബോർഡ് ബോക്സിലും മറ്റുമായി തയ്യാറാക്കി ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ കൊണ്ട് ചെന്നു വച്ചതിന് ശേഷം അശോകൻ ഇളയച്ഛൻ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കവർ എന്റെ കൈയിൽ തന്നു, ഒപ്പം ഏതാനും നോട്ടുകൾ ചുരുട്ടി പോക്കറ്റിൽ നിക്ഷേപിക്കുകയും. ദൂരെ നിന്ന് ബസിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ എന്തോ ഉള്ളിലൊരു നടുക്കം തോന്നി. ഏതാനും മണിക്കൂറുകളുടെ ബസ് യാത്രയുടെ ചിന്തയാണോ അതല്ല യാത്രയ്‌ക്കൊടുവിൽ എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന ആ വീടാണോ എന്നറിയില്ല, പക്ഷെ ഒരു നഷ്ടബോധം എന്നെ വേട്ടയാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുടുംബത്തിലെ മറ്റ് കുട്ടികളൊക്കെ നല്ല ഭക്ഷണം, പുതുമോടിയുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ എന്നിവയൊക്കെയായി അവരുടെ ബാല്യം ചിലവഴിക്കുമ്പോൾ ഏതോ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ഇല്ലായ്മകളുമായി മല്ലിടാനാണ് എന്റെ യോഗം എന്ന ചിന്ത ബാല്യം മുഴുവൻ അലട്ടുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ എല്ലാറ്റിനും അതിന്റേതായ മനോഹരമായ കാരണങ്ങളുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നത് പിന്നീടാണല്ലോ!

“മുത്തശ്ശീ, ഞാനാ കവറൊന്നു തുറന്നു നോക്കട്ടെ?” – കൈയിലുള്ള പ്ലാസ്റ്റിക് കവറിനകത്ത് എന്താണെന്നറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷ സഹിക്കവയ്യാതായപ്പോൾ ഞാൻ ചോദിച്ചു. മൗനാനുവാദം ലഭിച്ചതോടെ അത് തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ അതിൽ ഒരു ഷർട്ടും പാന്റ്സും തയ്ക്കാനുള്ള തുണി, ഒപ്പം ബാറ്റയെന്നെഴുതിയ ഒരു ചെരുപ്പും.

“മുത്തശ്ശീ, ദേ ചെരുപ്പ്” – വിടർന്ന കണ്ണുകളോടെ ഞാനത് പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നത് കണ്ടു. ഏറെ നാളുകളായുള്ള ആഗ്രഹമാണ് ഒരു ചെരുപ്പ്. ബാർക്കൂറിലെ വീട്ടിൽ നിന്ന് സമീപത്തുള്ള ബന്ധു വീടുകളിലേക്ക് പുറപ്പെടുമ്പോൾ ചെരുപ്പില്ലാതെയാണ് നടക്കുന്നതെന്ന് ഇളയച്ഛൻ ശ്രദ്ധിച്ചു കാണണം.

ഇനിയിപ്പോ സ്‌കൂളിൽ പോകുമ്പോൾ ഇതൊക്കെയിട്ട് വേണം പോകാൻ. ജൂണിൽ സ്‌കൂൾ തുറക്കാൻ ഇനിയുമുണ്ട് ഏതാനും നാളുകൾ. പക്ഷെ കാത്തിരിപ്പിന്റെ ആ നാളുകൾ മനോഹരമായിരുന്നു, എല്ലാറ്റിലുമുപരി ആ യാത്രയുടെ ഓർമ, കഴിച്ച മധുരപലഹാരങ്ങളുടെ രുചി, എല്ലാറ്റിലുമുപരി അനുഭവിച്ച വാത്സല്യം അതൊക്കെ വെറുമൊരു അവധിക്കാലത്തേക്ക് മാത്രമല്ല, ഒരു ജീവിത കാലത്തേക്ക് മതിയായിരുന്നു.

സീറ്റിലിരുന്ന് മുത്തശ്ശിയുടെ മടിയിൽ അങ്ങനെ കിടന്നപ്പോൾ, ആ വിരലുകൾ എന്റെ മുടിയിഴകളെ തഴുകിയപ്പോൾ, അറിയാതെ കണ്ണുകൾ കൂമ്പിയടഞ്ഞു. ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ വിരലുകളുടെ ആ ചലനം നിലച്ചതറിഞ്ഞു മുത്തശ്ശിയെ നോക്കിയപ്പോൾ ആ കവിളുകളിലൂടെ അശ്രുധാര ഇടമുറിയാതെ ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ കണ്ണുനീരിന്റെ കാരണം അന്നെനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നുവെങ്കിലും, കാലങ്ങൾക്കിപ്പുറം ബാല്യത്തിന്റെ ആ നിറം മങ്ങിയ ദൃശ്യങ്ങളിൽ ഒരു ജീവിതത്തിന്റെയാകെ വ്യഥ ഇന്നെനിക്കറിയാം.

പയ്യന്നൂരിലെ ഇല്ലായ്മയുടെ ആ ബാല്യമാണ് ഒരുപക്ഷെ ജീവിതത്തെ ഇന്ന് ഏറ്റവും സമ്പന്നമാക്കുന്നത്. വിസ്താരമേറിയ ആ പറമ്പിലെ ഗോമാവുകളുടെ ഭൂമിയോട് ചേർന്ന് പടർന്നു കിടന്നിരുന്ന ശിഖരങ്ങളിൽ ചാഞ്ഞു കിടന്നാണ് ഞാൻ ആദ്യമായി ആകാശത്തെ കണ്ടത്. തെളിഞ്ഞ ആകാശത്തിൽ പറന്നകലുന്ന സൂര്യന്റെ സഹയാത്രികരായ ആ പറവകളെയും. ലോകത്തിന്റെ കാപട്യം മനസ്സിനെ വല്ലാതെ തളർത്തുമ്പോൾ ഇന്നും എന്റെ അഭയം ആ പുരാതനമായ ആ വീടാണ്. ആകാശം ഇരുണ്ടു മേഘാവൃതമാകുമ്പോൾ ഇന്നും തേടുന്നത് കുഴമ്പിന്റെ ഗന്ധമുള്ള മുത്തശ്ശിയുടെ ഉടുമുണ്ടാണ്. ആ മടിയിൽ തലചായ്ച്ച് അങ്ങനെ കിടക്കുമ്പോൾ ആകാശത്ത് നിന്ന് തോരാത്ത മഴ മേൽക്കൂരയിൽ നിന്ന് മണ്ണിലേക്ക് പതിക്കുന്നത് കാണാം, ഒപ്പം ഈ കവിളുകളിലും അറിയാം ഉള്ളിലെ മഴയുടെ ചെറു ചൂടുള്ള നീർച്ചാലുകളും.

ഇവിടെ മഴ പെയ്യുകയാണ് മുത്തശ്ശീ.. എല്ലാവരും ഭാഗിച്ചെടുത്ത് തറക്കല്ലുകൾ പോലും അവശേഷിപ്പിക്കാതെ പോയ പുരാതനമായ ആ ഗൃഹത്തിൽ നിന്ന് ഏറെ അകലെ മറ്റൊരു വാടക വീട്ടിൽ ഇടിമിന്നലുകൾ നോക്കിയിരിക്കെ നിന്റെ ഓർമ്മകൾ വീണ്ടും എന്നെ തഴുകുന്നു. മഴയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് ഇങ്ങനെ കിടക്കുമ്പോൾ നിന്റെ വിരലുകൾക്കായി ഞാൻ കൊതിക്കുന്നു. നീയില്ലാതെ ഈ ഭൂമിയിൽ ഇനി എത്ര കാലമെന്നറിയില്ല! ഒരുപക്ഷെ മരണം പോലും ഈയുള്ളവന് സുന്ദരമായ ഒരു അനുഭവമാകാം, കാരണം അത് നിന്നിലേക്കുള്ള തിരിച്ചു വരവാണ്.

(ഒരു നാടോടിയുടെ ഡയറിക്കുറിപ്പുകൾ)

CONVERSATION WITH A MYSTIC: Interview by Greek Journalist Lena Kyropoulos II

Reminding the global community the essential need of universal brotherhood and collective efforts to tackle global menaces, Panorama International Literature Festival concluded its 10-day long event gathering writers from across the world. The event was on the theme World As One Family inspired by the famed mantra from Vedic literature Vasudhaiva Kutumbakam. Hundreds of poets from across the world participated in the event that was conducted virtually this year due to the pandemic.

When the event concluded, it was one person, who appeared in the radar of literary enthusiasts from across the world- Preeth Nambiar whose vision and dedication was the very reason behind the success of the event conducted by Indus Scrolls Press Publications, Delhi, a non-profit media venture. A globally known author, metaphysical poet, educationist and philosopher, he does not need any introduction.

Writing about a person that you have never seen in your life before is quite difficult, but to be honest I really felt that I knew him somehow for many years. Here is the outcome of a few hours of conversation with the poet that was an enlightening experience for me and I hope you would cherish it too.

When did you start to get more close to words? At a very young age was poetry a kind of a magical world where you could feel absolutely you and you could express yourself?

On the journey from timelessness to eternity, our genes have peculiar qualities attached to it. I earnestly believe it is when a favourable circumstance arises some of the traits expresses themselves. The so-called ‘my’ love for words could be similar to that. Though born in Kerala, I spent the first few years of my life in other states with my father who was employed in central government service. However, we had to return to my ancestral house in Kerala soon where I spent most of my childhood.

Though born in an aristocratic family, there was almost nothing left to make my childhood a happy one. It was during my struggle with a miserable childhood and loneliness I started seeking solace in reading that finally resulted in scribbling my own. After the death of my grandmother, who introduced me to the rich epics of the country, I returned to the maternal home, the surrounding had a rich soil suitable for writing more.

In many parts of the world, we have war. Why are you fighting to throw art to spread the deepest meaning of love, companion, solidarity and peace? Do you really believe in your unconscious mind..that you deliver them, light, tenderness, and harmony?

From history, we learn that conflicts and wars were part and parcel of the human race since its origin. Just like our mind seeks a problem to find its existence, we need a ‘problem’ for the existence of a society. Look at the word ‘serenity’, the word itself will be lost if there is nothing other than serenity in the world. Serenity exists as there is a calamity. So is the world too. The funniest part is that even if we manage to tackle one issue, we will find another issue to fight for. I am afraid there is no end to this.

Meanwhile, music, arts, literature etc. are good remedies for bringing a sense of peace within. The knowledge of the essential nature of oneness of our lives would certainly help to ease the situation for which literature could play a major role. Music, arts etc. are universal languages that could help people from various cultures to gather and realize once again the nature of oneness. More important is nurturing the values of humanity and for the environment for the healthy coexistence in the planet for which literature can play a major role.

In fact, I dream of a world without a border, with a single religion that is humanity with a philosophy of oneness of the entire universe, maybe just a dream!

Why do you believe written words are so important for you as an individual for you like a part of the universe?

Everything in the universe expresses in their own way, the written word is just one among myriad means of expression. The translation for ‘alphabet’ in Sanskrit is ‘Akshara’ which means it is one that cannot be destroyed. Words, when documented, stay here forever giving it the same meaning even if centuries pass. We learn about ourselves through those written words, yeah?

Poetry rather than a physical form of written words is an experience. You may find poetry in a grass tip swaying in the breeze; you may find poetry in a gentle and graceful movement of a dance form. Something that evokes a feeling in a reader that is beyond the scope of verbalization – I would call it poetry.

When you meet a poet or an artist from a different part of the world..and you see his own unique gestures and face mimics, during the process of the pronunciation …what happen that moment inside you…Do your perception change how different culture faces the same topic …let’s say love from another aspect of you?

Soon after my studies in Sringeri, one of the centres established by Adi Sankara who consolidated and spread the doctrine of Advaita Vedanta, the non-dualistic nature of the universe, my teacher Swami Nityananda Bharati asked me to set a journey. There were no plans as such, however the journey through Hampi, towards northern India that ended up on the banks of the mighty Ganges was a truly enlightening experience though I didn’t realize it then.

India is so diverse that you can find almost the entire world in it. While it is burning hot in one part of the country, you would see freezing temperature in another part. When you see the richest leading the most luxurious life in mansions, you can find people dying in hunger in a slum. There are philosophies that take you to the peak of serenity, yet there are doctrines that teach you to live in violence too. It is interesting that all these mutually coexisted in India.

Once you see this and understand the true nature of life, you would throw away all those prejudices and realise one of the greatest values that we have to behold in our lives – that is not to judge anything, let it be through its appearance or by considering time, space etc. Let me tell you, in order to find the true merit of a person, ask him/her about the places that they have travelled. In other words, the area that they covered is the area of the planes of consciousness. However, when you travel, your companion must be your own aloneness.

Probably a silly question in between, though not connected to the topic – why are cows considered so sacred in India?

I would connect it to the question that I answered previously. I understand the concept the cows being considered sacred is often mocked at by various other cultures. This is what I understand from many conversations that I had from citizens from other countries. The truth is that the concept is often criticized from within India.

We will have our answer once we visit Indian villages. If we read the history of India, cows were the centre of their lives. Starting from milk they consume, curd, butter, clarified butter ie. Ghee, buttermilk, everything is a part of their daily life. While dried cow dung is used as firewood, they are also used in farms. A quick look at this would reveal that cows are almost the very life for them. Any cruelty towards these animals would perhaps affect the very economy and perhaps for this reason they are considered sacred so that people would be careful enough to protect them.

It is not only scientific, but a deep-rooted faith too. A person from another culture, faith or geographical region would find it hard to understand this unless they visit those villages and learn their lives closely. I repeat, the key is to remain non-judgmental.

Can you tell briefly about the Panorama Literature Festival? How did the idea originate and its evolution?

We have been learning much about other cultures and the concept of peace and harmony. However, I believe that knowledge is complete only once it is personally experienced. In order to bolster the values of peace and harmony, we must know others, we need to have experience of various cultures and traditions. Panorama Literature Festival is an outcome of this thought. I am glad that the event is being welcomed by writers from across the world.

Unlike traditional literary festivals, the programmes are designed to give writers a holistic experience by travelling around and learning the culture and tradition of the host country and state. While Panorama International Literature Festival is dedicated to introducing various topics connected to humanitarian values, the national event is conducted to bolster national integrity among Indians who share diverse cultural values.

Nowadays many organisations are organising conferences and contest…So and poets…authors getting several kinds of awards…So do you really think that maybe we have lost the real road and meaning of poetry in name of fame and more self-promoting we have mixed the pure meaning of poetry…What is your opinion like an individual, but also like an expert organiser and coordinator in this field?

The real problem is that the majority of the organisations that we find in social media are for branding and promoting a person or organisations alone. If you do research, you will realise that most of such organisations exist only in the virtual world. First of all social media platforms should have strict regulations to add a page as an organisation. Secondly, people should have discrimination while taking part in events so.

Unfortunately, social media, for many, is a centre where they get an easy dopamine dose. I have seen profound works in social media failing to grab any attention, whereas works that don’t even qualify to be called a ‘work’ gather attention from a number of people. Maybe because of one’s ability to influence people or by using the marketing functionality available in social media, substandard works would perform well, however, in the long run, only the quality will define the fate of the work or of the writer. So is about the organisations.

Nevertheless, I am glad that there are plenty of platforms, though virtual, for writers to showcase their works. My request to fellow writers is never to be trapped by such organisations that are intended for self-promotions or get addicted to these dopamine doses, but nurture and harness the qualities within to give birth to timeless literary works. It takes a lot of pain too!

You have been silent over your political stances – is this because you are neutral or are you running away from your own responsibility as a writer whose stances would have impacts in a society especially in a country like India?

I earnestly believe in the power of written words in social change, however, I am least interested in politics, or to great extent I hate even the word. In a country like India I see the people being terribly exploited by politicians. Except for urban India, the education sector in Indian villages is in pathetic condition. Though the present government is struggling to bring some reforms in the field, the ill effects of the ruling of a few political leaders of the bygone are still haunting the country. More serious is the growing religious fundamentalism which we can find spreading in the rest of the world too. Looking all around, I feel like India is a living volcano, the eruption of the same could be fatal for the rest of the world too. Nevertheless, as I mentioned earlier, these turmoils were and are part and parcel of the human race, if not visionary leaders, nature itself will find a solution to see everything back to normalcy.

Is poetry functioning in your life like when you have fallen in love and you have the first crash?

Experience of falling in love or a crash would certainly help you pen something connected to it in a later time, however, as far as I have experienced, it is always ‘emotion recollected in tranquillity’. Personal experiences are the bedrocks of a writer’s career. If a person is destined to become a writer, I feel like, often tragedies become his or her companion which is essential for the growth as a writer too. Pain purifies the self and from such purity alone we can expect the greatest works.

What do you think is the biggest purpose of poetry? Why do we feel so bound by words? And this interactive role they play in our lives..who is the director…the creature or the creator?

I would say that the primary purpose of poetry is to bring a sense of silence within the writer. It is more like smiling or bursting into tears – once it happens, it is over! However, if presented well, it would serve the purpose of documenting subtle human emotions, the times he or she lived or the culture he or she represents. See, we learn a lot about the bygone, going through literary works.

Have you ever been to Greece? What do you know about my country?

There are strong connections between Greek and Indian cultures. In the Classical Period, Rome and India were the two great empires that emerged as the most powerful nations on the map. Both began their classical periods before the common era and stretched nearly five centuries into the common era. Both civilizations had organized governments, social classes, and religions. Though not an expert in history, personally, I feel like there is much to be studied when it is about the historical connection between these two countries.

Like many of the others of my age, I also grew up reading the timeless works of Homer such as Iliad and Odyssey. Unfortunately, I haven’t got an opportunity to visit Greece though I cherish that dream.

Put us in your biggest dream like a person, like an author and like a citizen of this magic life.

I earnestly believe that finding inner peace is the solution for many of the problems that we face in our daily lives. I dream of a place which could be called Love Dale that would welcome a person who stumbles in his/her life and who is seeking serenity in his/her life. I would like to gather a few holistic sciences such as Ayurveda, yoga, naturopathy, spirituality etc. to help regain vitality within. I also dream that the same would act as a centre to inspire people for humanitarian values, to propagate holistic education and to unite people from various cultural backgrounds.

Did this pandemic bring us closer to our real self? Did this Covid 19 push us to our limits but do you believe we have discovered ourselves and we redefine the human relationships?

With due concern for the entire world affected by the pandemic and respect to all those who lost their lives in the battle, I still believe that the pandemic was a blessing to humankind when it is about reminding ourselves a few vital things. One is certainly about men’s presumption that he is the most powerful in the world. The pandemic shows how silly we are though we challenge nature with all those exploitations. We have seen how beautifully nature has repaired itself when we limited ourselves within the boundaries of our homes. Unfortunately, if political leaders do not take the necessary steps, I am afraid people will once again continue their exploitations and we will end up with a deadlier encounter with another pandemic. Nature has its own ways to balance it, though we would blame her for the ways she adapts to execute her plans.

If you had the opportunity to meet yourself at a very young age accidentally on the street one sunny day…what would be your advice to him?

That’s interesting! Well, I would simply pat on his shoulder and say to pursue the path fearlessly! The universe already has a plan for him and for every life here. My advice would be to inhale deep the beauty of the universe and enjoy the moment. As Ralph Waldo Emerson said, ‘it’s the not the destination, but the journey’ that matters. However, leave not an opportunity to lift up a person on the way who has stumbled in his/her life.

About Lena Kyropoulos II

Lena kyropoulos – has traveled to many neighbourhoods around the world, 53 countries to be exact, as a businesswoman, http://www.pitapasta.com and export executive. She has studied Physiotherapy but her big love is journalism. She works for our expatriate channel-media platform. in Toronto, Canada and http://www.bcimediainc.com and writes for the digital newspaper Aristeia: http://www.aristeia.online, as well as the Italian magazine http://www.scambimediterraneranei.eu. Recently, she started her collaboration with the President of the Journalists of Macedonia Thrace Mr. Fanis Papadopoulos and http://www.politispress.gr Together with her teams they created the show “PERSONALITIES” As a radio producer on the Greek Diaspora radio http://www.radiomelodia.gr shows with the Anastasios Chatzitheofanous, personalities all over the globe who can inspire people. She loves colourful people, tender souls, she loves refined tastes, travel and foreign languages – she speaks 4! In 2019 she comes out 8th in all the Balkans at Eurovision of Poetry, among 49 countries, and for 2020 she is the Ambassador of the Institution officially for Greece, which is supported from Forbes and UNESCO. 2020 she is the radio moderator on the radio show “PERSONALITIES ON AIR” with BCI MEDIA, ECSTACY RADIO, RADIO STRIMONICA AND MEDITERRANEAN TV IT. In 2020 she became the Ambassador for communication and personal development in Ecumenical Delphic Union. In 2020 she became also the councillor for World Writers foundation. Peace, solidarity and a non-violence world is her big vision

The Story of Frog or of Evolution

When I returned home, daughter was eagerly waiting to share a news!

“Appa, see there is a frog injured. It is about to die…”

For a moment I thought if something happened from her side that hurt the frog, but she described what had happened. I accompanied her to find a Saint Frog escaped from the mouth of a snake, badly injured and bathed in dirt, breathing its last moments.

They are dear to me for my small room is the home of few Saint Frogs too. Evenings I could see them going out for their living and in the mornings I opened the door to see them in row eagerly waiting outside the door to enter their home. Crazy me used to ask them about the night while they used to enter without even looking at me. He must be one among those!

I touched that innocent life and caressed its belly! I felt those eyes were wet staring at me as if he wanted to tell something. I have no way to save that life but I didn’t want to leave him there so. With a cup of water I bathed him and took him to a cleaner place under the shades of a plant and watched its belly moving fast up and down slowly and then with few sudden breaths stopping! I touched him again to find it dead and held its arms which were injured.

I know that my tears can’t be justified, for that is the very nature of life. The snake and the frog belongs to a food chain created by nature itself. Even the pain and suffering of an individual has its own meaning that could be justified by only by the universe, perhaps the part of his evolution to greater realms, raising that individual to a higher level of being.

This morning, crossing those Saint Frogs in front of the door when I stepped out, I thought of that frog. He was there laying peacefully upon the lawn with his eyes opened, awaiting ants who would carry him back to earth. A plant would grow there nourished by his flesh and a flower would blossom one day, which would open its petals to the morning rays and say Good morning to the world!

THERE IS NO GOAL: OSHO

‘My whole life I have been telling you there is no goal! Life is its own goal. There is nothing outside life that you have to achieve. All achievement is the projection of the ego. The very idea of achievement is ambition. What you achieve does not matter — money, power, knowledge; these are not in any way going to give you life. In fact, in achieving power, in achieving money, in achieving prestige, in achieving any other ambition, you are losing your life, you are sacrificing your life.

If you are here with enlightenment as your goal you cannot be here. Physically you may appear to be here, but you cannot be with me. The goal is in the future, I am here! And a mind which is goal-oriented is bound to be in the future – we will never meet.

I know you are here to attain something – that’s why you are missing it. I am here to persuade you to drop the very idea of attaining anything whatever: enlightenment, moksha, nirvana, God, included. If you drop this goal-oriented mind – and there are none but goal-oriented minds, there is no other mind – if you drop it, you are enlightened.

Enlightenment is not a search, it is a realization. It is not a goal. It is the very nature of life itself. As life is, it is enlightened. It needs nothing to be added to it, to improve it. Life is perfect. It is not moving from imperfection to perfection, it is moving from perfection to perfection.

You are here to attain something. That is functioning as a barrier. Drop that barrier. Just be here! Forget about a purpose; life cannot have any purpose. Life is the purpose, how can it have any other purpose? Otherwise you will be in an infinite regress: then that purpose will have another purpose, then that other purpose will have another purpose… Life has no purpose and that’s why it is so beautiful.

Hindus have called it leela, play. It is not even a game. Now in the West the word game has become very, very important. Hundreds of books have been published within two, three years with game in the title: The Master Game, The Ultimate Game, Games People Play, and so on and so forth. But there is a difference between a game and play. Hindus have called life “play,” not a game. Because even a game has something as a purpose: a result to be attained, victory to be achieved, the opponent has to be conquered. Then play becomes a game; then it becomes serious.

Grown-ups play games, children only play. Just the very activity is enough unto itself. It has an intrinsic end, there is no goal added to it. Life is a leela, it is a play, and the moment you are ready to play, you are enlightened.

Try to understand from some other dimension. You are already that which you are trying to be. The more you try, the more you will miss. Leave all effort, simply accept yourself, just be that – and suddenly it is there. It has always been there but you were seeking so seriously, and that was the only cause of missing it.

When A Limitless Religion Limits An Individual

The streets of the small yet modernised town appear empty! It is the Holy month of Ramadan, during the hours of breakfast in the evening the road is so, devoid of much people and vehicles except a few old models of cars crawl through the smooth roads most of the vehicles decorated by Om and the names of the children and family members of the owners.

Perhaps we can recognise if the driver belongs to a Hindu community, looking at the way he drives careful (or cowardly) not to hurt even the road while driving or not to cause any damage to even the air around him! Amidst such vehicles, I have also seen some luxury vehicles rushing in a way about to hit and run proving that the ‘laws exist only to be violated’.

The town surprisingly has four major areas, from the north when it stretches, an area of few hundred metres belongs to the Muslim majority, the area close to the old bus stand has a mixed population though the representation is more for the Muslim community, then comes the part which is once again mixed but here the representation is more for Hindus. The Northernest part belongs to the Hindu Majority.

What is intended here is not to bring a sense of indifference, but to point out a few facts, one to indicate a dangerous polarisation in the country and another to differentiate the characteristics of such areas. The most surprising fact that comes to our mind while travelling from south to the north of the city is that the area where Hindus are majority, development is minimal (though I wouldnt measure the development of a nation with the number of storeys of the buildings built in it!) We can still see the age-old tiled single or maximum, two storeyed buildings, where we can probably find an old man counting the coins he earned.

‘I am earning what is necessary for my food, why should I bother much? Ultimately, it is salvation from this world is the main objective in our lives!’ Like that of those old-model cars that we have seen, life just goes on, comfortable within its own limitations. Probably a couple in the community would think twice to have a second baby for they are afraid of the ‘repercussions’ such as meeting the expenses of the kid and even the possible expenses of a marriage ceremony or building a separate home for him/her.

Most of the Hindu families opt to have single child though it is the laughter and screams of a few kids makes a building home. But thanks to its ‘profound’ philosophy, the religion doesn’t let one take risks in life. In many parts of India, Hindus are reducing into minorities where sooner or later we will find minorities becoming majorities and ruling the country. Like that of Ram Navami celebrations are banned in West Bengal or Worshipping Goddess Saraswati in the campuses of Kerala are prohibited, eventually the rituals and traditions of the country would be vanished. Though in the entire country it would take more than a few decades to reflect the changes, states like Kerala have already seen such glimpses.

We don’t have to curse the so-called invaders – let it be Islamic or Christian. Remember even before their arrival, we had almost 72 prominent ‘religions’ that includes even Charvaka. The fact is that Hindu community is prone to be invaded just because of its own nature. Rather than blaming Britain for intruding into the country, we must thank them for bringing a country together under a single law, if not, India wouldn’t have existed now, but would have remained as a terrain of thousands of tiny countries that has their own rules and regulations where we could find wars between countries that are as small as villages in this country today. The Hindus lacks unity, they lack courage to win, they lack the very vision of life. Life, ultimately is all about business. A business without a purpose cant exist, so is a life without an objective known as happiness. But we are taught that life is full of miseries and all that we have to find salvation from all these miseries!

Hindus today present Shankaracharya not only as a person who advocated the essential one nature of the universe but also project him as a person who brought unity among Hindus when it was much needed. We must have to reject this, for there was never a feeling of unity among Hindus although the people in India are collectively called as Hindus. We must assume that Adi Shankaracharya had a powerful team of disciples who were rather great in branding him. A group of people whom he cultivated through Maths are orthodox to its core where the priest communities who know just to recite the mantras and follow the prescribed rituals lead the movement.

Untouchability etc are predominant in many of such Maths beleieved to be founded by him where in Maths like Sringeri we can find separate places for even dining. When a poorly nutritious, simple food is served in common dining halls, feasts are being reserved for people belonging to priest community. We can see people who visit Jagadguru being asked for removing their shirts essentially to find the sacred thread and I have personally seen people wearing sacred thread, holding a vessel that has expensive fruits and a dakshina being served as VIPs in such Maths. This is a reality that anyone who visit the Math could find. The great wisdom of Advaita!

The orthodox community of priests has been a curse to the Hindus since time immemorial where their mishandlings are somehow tactically hidden. Budha who has been seen as the first to mention the opposition towards the priest community, and even a few prominent personalities such as Vagbhada who presented the word with a treatise of Ayurveda were people whom the priest community managed to silent and they were even successful in banishing from the country where we have seen Indian Sciences flourishing.

The last one who appears trying to renovate Hinduism was Vivekananda who called for throwing away the fragility of minds and to wake up. But no one seems to have given ears to him except RSS who took his words to encourage their ‘warriors’ who would fight for nationality. As far as I am known, the RSS is just a military wing of an orphan institution named Hinduism where there is none to head the entire organisation. They lack in vision that is the core of Hinduism.

In practical sense, Hindu is a term ‘invented’ by the British where it has nothing to do with a religion. In a small house consisting of as little as four members, there could be four different religions where Ganesha or Shiva or Vishnu present their ‘religion’. If we look deep, the original philosophy says there exists no Vishnu, no Shiva but there is only one supreme energy known as Brahma (or you may call anything else) that exists even in the ‘lifeless’ particles in the universe and that is omnipotent, omniscient and omnipresent in its nature. Though we would argue that the principles of Shiva, Vishu etc. are bridges to take one to enlightenment of this truth, the so-called religion, especially the community of priests prevents one reaching such a state of enlightenment that would perhaps bring all the answers in our lives.

We are omnipotent, omnipresent and omniscient reality in the world and we limitless. Living a happy life must be a priority in our lives, resources that would help our lives flourish are as important as the food that we intake. Non-violence is just a myth, for without violence the earth can’t survive. At a time it is important to cause pain to ourselves or to others to achieve something better in life, however there is nothing wrong in it. Selfishness is not a sin, but a necessity in our lives. We can achieve whatever we need that would make our life happy and exciting. It is just one life, though the universal law of eternity of energy will remain so. But that is none of our business, but leading a happy life only matters, and when it is in a society, without interrupting a system.

Call me an anti-Hindu or anti-national, but all that I wanted is to repeat what Upanishads told us, what Vivekananda has reminded us:

उत्तिष्ठत जाग्रत प्राप्य वरान्निबोधत,
क्षुरासन्न धारा निशिता दुरत्यद्दुर्गम पथ: तत् कवयो वदन्ति |

Arise! Awake! Approach the great and learn.
Like the sharp edge of a razor is that path,
so the wise say−hard to tread and difficult to cross.

The Lost essence of India, struggling more with every passing day to survive under the overwhelming tides of globalization and everyday conflicts of contemporary life. Somewhere in between the rising and falling waves you see the hand of our sinking cultural, educational heritage, shouting mutely for help…or is it the fin of a shark yet unnoticed?

ARE COMMON MEN IN INDIA VICTIMS OF CENTRE’S STEPS AGAINST CHINESE IMPORTS?

While the ‘patriotic’ Indians celebrate the BJP led Union government’s decisions against China, the markets in India have started reflecting the possible setback on common men. In most of the parts of India, there is a severe shortage of electronic equipments in which China-made products are the very life.

Many of the retail outlets of laptops and computers are almost empty, the reason that they point out is the difficulty in getting Chinese segments where in India, mostly these products are assembled. While in China manufacturing of chips and other laptop segments has become a cottage industry, what average Indian produce from such a venture is still ‘beedi’ or an evening snack that even compromise the food standards.

Various Industry associations, from pharmaceuticals to telecommunications and automobiles, believe that a “knee-jerk” offensive against China till alternative vendors are finalised or domestic capacities are built will hurt the economy, including the country’s exports. This has already started reflecting in the market.

The Chinese products that people often claim to be ‘fragile’ or that has ‘no life’ are often myths circulated by the so-called patriots and those who do not know the market. While assuring high standards, due to the policies existing in the country, they manage to bring it to a customer at a minimum cost too. For all these reasons Chinese products are often poor man’s treasure.

On the other hand, the products which are sold in various markets in India labelled ‘Chinese’ are not really Chinese but manufactured with least care in ‘companies’ that are not even registered in India. None of those products undergoes quality control or safety tests.

Stamping ‘Chinese’ is easy and probably an average Indian would be more than happy to see a Chinese product termed ‘not good’ just because of his enmity that was injected upon his/her blood as early as in their childhood by changing governments.

In which country one is born, its past, various stances adopted by rulers of the nation etc. are insignificant as far as a common man is concerned. For him and everyone here, life is just an opportunity to live, preferably with happiness that is his due. Blind enmity towards anything around him, let it be towards a country, would only make his life complex and miserable.

It is evident that the restrictions on import from China would be an expensive affair for an average Indian. There will be a massive hike in the price of the products that until now we have been receiving at lower prices. In a country like India where passing a quality test is a matter of a few hundred rupees, possibilities are high where we could be deceived by a manufacturer by offering a product that not necessarily maintain good standards.

The country I was destined to be born could be India, maybe ‘you’ are the ones who are ruling the country. While we are just lives travelling towards its horizons, why to sacrifice it because of your political rivalries? Before refusing food from the neighbourhood you should make sure that what is needed to feed the hunger is available right within your home. You can’t feed your hunger with nationalism alone!

SHE PEED IN THE COURTROOM

By hearing the news of the woman who peed in the courtroom, we must bend our head with utmost shame, for she is one among those human being in India who are denied their fundamental rights. The picture of a woman, who stands helpless in the courtroom holding her little daughter close to her bosom, brings tears to my eyes! All that she wanted could be a life devoid of miseries, though she failed to know that happiness and sorrow are just mirages being reflected upon the sands on the earth!

READ MORE: http://www.indusscrolls.com/she-peed-in-the-courtroom/

THE BOON CALLED ADVERSITY!

Though blessed with a number of gifted personalities, Kasaragod District of the Indian state of Kerala is often blamed for not being a rich soil that promotes the growth of an individual with unique qualities.

We have seen this in the past, men who had urge for creative expressions leaving the district where a few of them managed to fulfil their dreams about their own lives. Ajith P Ashok, one of the most popular contemporary dancers, falls in the category of people from the district who have marked their footprints.

It was mere joy meeting such a person, who with his humility have touched the deepest of my heart. As I wish him all the very best in further exploring the vistas of fame, here is a humble call for all those who undergo adversities in life –

Nothing in this life could make you complete, except adversities.

FROM BONDAGE TO FREEDOM: A Journey of Swami Satchidananda

While standing in front of the Samadhi of Swami Satchidananda, my eyes were filled with tears! I do not know why, but I was sobbing within! Undeniably, death is not the end – from the bondage of a body, he has liberated to be a part of the cosmic universe where we are all ought to be!

I was twelve years, looking at the miseries surrounding my childhood I paid a visit to him at Anandashram just a few kilometres away from my home. My question was simple – why am I here! He just smiled looking at my eyes and the same reflected love of the whole world!

Tell me whose dress is this – he asked me pointing out to my dress. ‘It’s mine’ – I answered. ‘What about these eyes?’ he asked me again. As I was repeating my answer he was continuing with the same question pointing out to various things that I ‘owned’. ‘My dear, tell me who is this ‘I’?

There was a sudden stroke of silence within. As I sat unable to pronounce any words, he smiled looking at me again – ‘Consider life as an opportunity to find the answer’. I must say his answer further deepened my misery! I was more disturbed, yet there was a spark within!

From ‘I’ to the understanding of ‘everything is the same ‘I’ when a person grows, the whole perception of life changes. You find everything is just the reflection of your own self and you start loving everyone and everything around you! The harmony thus attained is the key too!

Tomorrows and tomorrows…life is going on! I do not know where I am nor I know where I am going to! All that I know is that it is an evening where the colours of the skies disappear into the darkness of the horizon! Like that of a curious child, I am looking at the world around me!

…and there is a smile within – a smile as beautiful as the smile that I found in the face of Poojya Swami Satchidananda!